آيا تصور ایرانی بدون زندان و اعدام تصوری خام و دور از دسترس است؟ شايد بسیاری بگويند كه در دموكراسی‌های غربی كه دهه‌هاست مجازات اعدام

— گزارشی از اعتراضات دی ۱۴۰۴ در تهران، روزهای التهاب، نگرانی و ناباوری
متن پیشِ رو گزارش رفیقی است که به تازگی از ایران خارج شده است. محتوای آن بر اساس مشاهدات او تا آخر شب جمعه ۱۹ دی و تنها از مناطق محدودی از شهر تهران است. این مشاهدات در شرایطی نوشته شدند که هنوز تصاویر و اخبار کشتار وسیع و هولناک حکومت چه در مناطق دیگر تهران و چه در شهرهای دیگر منتشر نشده بود. این گزارش با توجه به شرایط مبارزه داخل ایران، بر ضرورت شکل‌دادن به هسته‌های سازمان‌یافته و مشارکت فعال برای جلوگیری از هژمون‌شدن گفتمان‌های ارتجاعی تاکید می‌کند. نویسنده بر این باور است که برخلاف فضای بهت و ناباوری، همچنان امکان تاثیرگذاری بر روند موجود از طریق اقدام‌های عملی و سازمان‌یافته و ارائه روایت خود از وضعیت وجود دارد. این ضرورت به‌ویژه در دیاسپورا اهمیت دوچندان دارد؛ جایی که پایگاه‌ اصلی اپوزیسیون ارتجاعی است و امکان مبارزه با دولت‌های مداخله‌گر وجود دارد.

سه روز است که تمامی راه‌های ارتباطی مردم ایران قطع شده است. اینترنت از دسترس خارج شده و تماس تلفنی امکان‌پذیر نیست. جمهوری اسلامی ایران

در زمانی که خشونت، تحقیر، و اخراج اجباری جامعه افغانستانی در ایران به اوج رسیده است، شاهد شکل‌گیری گفت‌وگوها و نشست‌های ارزشمندی درباره نژادپرستی، تبعیض و مسئولیت جمعی هستیم. در چنین فضایی، ما در شبکه فمینیست‌ها برای ژینا بر آن شدیم گفت‌وگویی با زنان کنش‌گر در این حوزه را منتشر کنیم که خود نیز در این مسیر درگیر بازاندیشی، نقد درونی و یادگیری‌ هستند.